تاریخ انتشار : ۲۶ مهر, ۱۳۹۴
کد مطلب : 913
به نام خدا به یاد حسین (ع)

تاریخ صدر اسلام بسیار اعجاب انگیز و ویژه است. در ظرف مدت شصت سال جمعی از برجسته ترین شخصیت های اسلام جان خود را در توطئه ها و تحرکات مختلف از دست می دهند اما در این میان واقعه ی عاشورا و شهادت حسین بن علی(ع) و یاران والاقدرش ویژگی های منحصر به فردی دارد. در حالیکه با ترفندهای حکومت، یزید که فاقد کمترین صلاحیت هاست می تواند بر اریکه ی قدرت بنشیند و امیرالمؤمنین گردد. مخالفت ها در جان جامعه جریان دارد اما عده ای لب به تعجب می گزند و سکوت می کنند، عده ای گوشه ی عزلت برمی گزینند، عده ای راه همکاری با دستگاه یزید در پیش می گیرند و تنها معدودی هستند که ابراز مخالفت می کنند. حسین بن علی(ع) از مدینه به مکه و سپس به سوی کوفه به راه می افتد تا مبارزه و مخالفت با دستگاه فاسد را سازمان دهی و رهبری کند. نیمه راه کوفه کربلاست، کربلا قطعه ای از زمین است که گویا برگزیده شده تا شاهد عاشقانه ترین دلدادگی ها و پاک ترین و صادقانه ترین عهد و پیمان ها و سرانجام بی نظیرترین رشادت ها، شهامت ها و شهادت ها باشد و از آن سو ناجوانمردانه ترین و خشن ترین رفتارها را از سوی افرادی پیمان شکن و بی وفا و دنیاخواه به تصویر بکشد و برای همیشه تقابل جبهه ی حق و باطل را در ذهن تاریخ ثبت کند. لازم نیست وقایع گذشته در تاریخ این مکان را در روز عاشورا بیان کنیم کافیست فقط نام ها را در ذهن و خاطره هایمان مرور کنیم. حسین(ع)، زینب(ع)، عباس(ع)، علی اکبر، علی اصغر، رباب، سکینه، حر، مسلم بن عقیل و آن سو عمربن سعد، شمربن ذی الجوشن، خولی، یزید و چه تفاوت بزرگی میان دو سپاه یک طرف سپاه عشق و یک طرف سپاه نفرت، یک طرف سپاه محبت و یک طرف سپاه جنایت، یک طرف سپاه خدا و یک طرف سپاه ریا.
زبان ها را به نام حسین متبرک کنیم، چشم ها را به یاد حسین شستشو دهیم و گام ها را در راه حسین مستحکم برداریم.
باز این چه شورش است که در خلق عالم است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
والسلام

نظر دهید







تمامی حقوق این وبسایت متعلق به روزنامه زاهدان میباشد.
طراحی توسط نی زار